Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Hier kunt u een dagboek bijhouden over de periode vóór, tijdens en na uw ooglidcorrectie. Op deze manier laat u anderen weten hoe een ooglidcorrectie verloopt en kunnen zij u steunen en tips geven.
Forumregels
De regels waar u zich op dit forum aan dient te houden vind u via de link 'registreren' rechtsbovenaan het forum (hiervoor dient u uitgelogd te zijn).
snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 20 dec 2012 14:17

Ik ben geboren zonder mooie bovenoogleden. Door overhangende huid zijn ze niet zichtbaar. Ik riep altijd dat ik een keer een ooglidcorrectie wilde, zeker toen een plastisch chirurg dat een jaar of 6 geleden tijden het co-schappen lopen spontaan opperde. Omdat ik al bij de huidtherapeute liep in een kliniek voor esthetische chirurgie, was een afspraak zo gemaakt. Voor mij zat een consulent, zo’n mooie vrouw, perfect opgemaakt en haren mooi gestyled. De chirurg kwam ook even kijken, een pittige dame die mijn oogleden optilde en zei dat ik het veel eerder had moeten doen.

Ik ben 32 jaar. Ooglidcorrecties worden niet vergoed vanuit de basisverzekering, maar alleen vanuit een aanvullende verzekering. Mijn aanvullende verzekering is een ‘jongerenverzekering’, dus naar vergoeding kon ik wel fluiten. 1400 euro heb ik betaald voor deze ingreep. Het kan veel goedkoper.

Dag 1: Ik keek er heel lang naar uit, maar op de dag van de ingreep voelde ik me overdonderd. Ik was om 8:00 aan de beurt. Ik dacht ik kom in een stoel met een lapje over mijn gezicht, maar ik moest echt in de OK, met OK-assistentes, steriele sets en mijn hoofd werd vastgeplakt op de tafel. De chirurg heeft me verdoofd (deed even pijn, heb liever de tandartsverdoving) en vervolgens knipte ze. In het puntje voelde ik het iets, dat merkte de chirurg en spoot een beetje verdoving in. Ook toen ze hechtte aan één kant voelde ik de draad en naald op 1 punt door mijn huid gaan. Maar omdat het al voorbij was heb ik niets gezegd. Daarna moest ik naar de verkoever om te koelen. Ik voelde me gemangeld en dacht: “wat heb ik mezelf aan gedaan?”. Die gedachte overheerste nog de eerste twee dagen. Ik had het onderschat.

Eenmaal thuis veel koelen. Ik kreeg een ijsbril mee. Heb ook nog erwtjes geprobeerd, maar dat vond ik niets, telkens mijn armen in de lucht houden. Je kan de erwtjes ook in twee boterhamzakjes doen, washandje erom heen. Ook kan je een wattenschijfjes of zelfs een maandverbandje natmaken en in de vriezer leggen. Ik deed het met de ijsbril, elk uur een kwartier. In het begin deed ik er een dubbele tissue omheen, maar dat werd al gauw wc-papier, die rol staat nu nog steeds naast mijn bed.

Het viel me tegen hoeveel bloed en wondvocht ik weg moest deppen, dat had ik niet verwacht. Ik heb me na de operatie zo ontzettend verveeld. Ik werd met het uur ellendiger. Want je kan niets. Ik had films gehuurd, maar de DVD speler bleek kapot te zijn! Boekje lezen was vermoeiend. Ik wilde nog niet naar buiten. Schoonmaken kon niet. Heb nog gebeld met een paar vriendinnen en ’s avonds kwam mijn vriend langs. Ik voelde me ellendig die eerste dag.

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 20 dec 2012 14:18

Dag 2: Die nacht geslapen op twee kussens. Ik wilde proberen te blijven liggen op mijn rug, maar dat lukte natuurlijk niet. De volgende ochtend bebloed kussen met wondvocht. Heerlijk. Ook waren mijn ogen iets meer gezwollen en met slaapzand dichtgeplakt. Dit met een nat wattenstaafje weggepoetst. Daarna ging ik weer koelen en proberen te douchen. Dan mag je litteken dus niet al teveel nat worden. Nu had ik een snorkel gekocht van tevoren, om mijn ogen te beschermen, maar dat durfde ik toch niet aan. Ik heb gedoucht met mijn hoofd achterover, hield een droog washandje bij de hand om druppeltjes weg te deppen. Daarna heb ik gewoon make-up (foundation en lippenstift) opgedaan. Ik was nog niet erg gezwollen. Ik heb toch zachte lenzen van onderen in mijn ogen geschoven, mag eigenlijk niet, maar ik wilde een zonnebril op. Ik heb mijn bovenooglid niet aangeraakt. Ik heb vervolgens op laag tempo mijn hele huis schoongemaakt (stofzuigen, dweilen, afnemen, wasjes draaien) en toen voelde ik me beter. Natuurlijk zo min mogelijk bukken, door die knieën! Dat lukte aardig. Ook ben ik de stad in geweest, met zonnebril in midwinter (december), geluncht in een cafe (met zonnebril binnen). Ik heb zelfs nog een praatje gemaakt met een kennis in een winkel met zonnebril op en ze vroeg er niet eens naar.

Toen we een drankje deden in een ander restaurant belde de verpleegkundige van de kliniek. Goede nazorg. Ze vond het erg snel dat ik al weer op pad was. Ik moest nog wel koelen. Een pleistertje liet een beetje los. Dat mocht niet! Die moest ik desnoods maar weer vastplakken met een ander pleistertje, want anders kon het hechtdraadje zoek raken. Ook benadrukte ze dat ik rustig aan moest doen. Maar toen ik zei dat ik me nu veel beter voelde dan toen ik op de bank zat, begreep ze dat wel.

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 20 dec 2012 14:18

Dag 3: De volgende dag zakte het vocht naar onder mijn ogen en kreeg ik blauwe plekken. Het zag er niet uit! Ik dacht; komt dit nog wel goed….? Is dit mijn straf omdat ik geen Arnica heb gebruikt? Ik geloof daar niet in en ben van mening dat het lichaam prima zelf in staat is dit wondgebied aan te kunnen. Ook zag ik dat 1 oog kleiner was dan de andere. Ojee, dacht ik, het is mislukt! De chirurg heeft bij 1 oog de incisie ronder gemaakt dan bij de andere. Ook mijn omgeving zag het. Maar geduld, geduld, geduld. Die avond kwam een vriendin langs en die zei dat ik er prima uitzag, dus ben gewoon uit eten gegaan met haar, zonder zonnebril, zonder lenzen, met normale bril. Niemand keek me raar aan en ik voelde me niet bekeken. Ik dacht; afleiding en beetje beweging kan geen kwaad.

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 20 dec 2012 14:19

Dag 4: Ik had bedacht dat ik de vierde dag gewoon naar mijn werk kon. Ik had geen belangrijke afspraken. Ik zwaaide de deur van de secretaresses open en zei: wie wil mijn ooglidcorrectie zien?
Iedereen kwam belangstellend een kijkje nemen. Had je er last van? Nee, gewoon ijdelheid, zei ik dan. Drie mensen die voorbij liepen zeiden; Heb je een nieuwe bril? Nee, ik heb een ooglidcorrectie gehad, zei ik dan. Werd volledig geaccepteerd. Het resulteerde vanaf die tijd in een ochtendritueel, waarbij ik elke dag het team voor me had staan om te kijken hoe mijn ogen er vandaag uitzagen. Drie van hen zeiden dat 1 oog kleiner was dan de andere. Mijn baas zei: Mislukt dat nog wel eens, zo’n ooglidcorrectie? Wat bedoel je daarmee, Peter, dat het mislukt is bij mij? Zei ik dan.
Ik werd er wel sip van. Ik dacht, ik kan wel bellen naar de kliniek, maar die zeggen toch dat ik moet afwachten. Ik werd ook bang: had ik het wel moeten doen, was het het wel waard, wat doe ik als het mislukt is? Ik keek goed naar foto’s van voor de ingreep; als je goed kijkt staat 1 van mijn wenkbrauwen hoger dan de anderen, mijn lippen zijn een beetje scheef en mijn neus staat iets naar links en dat ene oog was al iets kleiner. Toen mijn secretaresse zei dat mijn ene oog echt kleiner was, keek ik goed naar haar en zag ik dat bij haar 1 oog een overhangend ooglid had en de andere helemaal niet. Dat is ook raar, dacht ik toen. Vanaf dan kijk je naar ogen van andere mensen en denk je: die kan ook wel een ooglift gebruiken.

Voor de operatie sportte ik elke dag op hoog intensiviteit. Dat mag niet meer. Dus elke dag na het eten heb ik een uur gewandeld, muts op, bril op, muziek in en gaan. Ben elke dag een andere richting op gegaan. Ik zag mooie huizen en wijken, leuke eetcafeetjes, lieve oudere echtparen die een wandelingetje maken, grappige inrichtingen van mensen. Ik genoot ervan.

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 20 dec 2012 14:20

Dag 5: Nog steeds blauw en opgezwollen onder de ogen. Wallen! Het hele ooglidcorrectieforum nagelopen om te kijken of anderen wel symmetrische ogen hadden en hoe lang die zwelling zou duren! De foto’s van anderen zagen er toch beter uit dan die van mij. Daar kwam nog bij dat ik mijn gezicht niet goed schoon kon maken, waardoor mijn huidaandoening opvlamde, lekker rood en pokdalig allemaal. Ik gebruikte van die make-up doekjes, maar dat schuurt. Dus na 3 dagen make up doekjes, ben ik overgegaan op facewash, een beetje water in de ogen op de koop toenemen. Het douchen deed ik ook niet meer zo krampachtig. Dan maar een beetje water in mijn ogen. Op het werk had ik niet eens door dat ik pleisters en hechtingen had.

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 20 dec 2012 14:20

Dag 6: De verschillen tussen de ogen worden iets minder. Maar is er nog wel. Ik ga die middag mee met een vriendin die voor borstkanker bestraald moet worden. Dan schaam je je enigszins dat je gezond bent en je hebt laten opereren voor zoiets niet levensbedreigends! Alle mensen in de wachtkamer waren redelijk op leeftijd en hadden allemaal overhangende oogleden…en kanker. Teneergeslagen en nederig ’s avonds maar weer een lange wandeling gemaakt.

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 21 dec 2012 17:03

Dag 7: de hechtingen mogen eruit. Een half uur van tevoren zit ik al in de wachtkamer. Loopt het spreekuur ook nog een half uur uit. Ik mag gelijk op de bank liggen, ze trekt de pleisters eraf en de hechtingen eruit (beetje raar gevoel, niet bijzonder pijnlijk, ging wel beetje snel allemaal), ik heb vier vragen, die beantwoordt ze en ik sta weer buiten. De dame bij de balie groet nog net. En ik roep nog; fijne feestdagen! Als ik in de auto naar mijn werk zit (want collegae gaan op vakantie) voel ik me verdrietig. Met mijn ongelijke ogen kon nog van alles gebeuren...mijn kleine oog kon volgens de verpleegkundige nog bijtrekken. En natuurlijk ben ik daar niet gerust op. Ze zien er zo anders uit. Anders geopereerd. Ik denk maar dat ik geduld moet hebben. Ook ben ik nog blauw en heb ik nog korstjes en wondjes. Het ziet er helemaal niet mooi uit. Ook vond ik dat alles zo snel en onpersoonlijk ging. Geopereerd, geld binnen, ook nog vragen stellen? Gelukkig moet ik werken en kan ik niet huilen. Omdat ik normaal elke dag sport en op de sportschool mijn hele sociale netwerk heb, voel ik me geisoleerd. En dan mag ik ook nog 6 weken niet sporten. Heb ik spijt? Vraag ik me telkens af. Mis ik mijn oude vertrouwde gezicht? Ik denk het wel. Ik weet nog niet of ik spijt heb. Ik wil eerst afwachten tot het blauw weg is, de korstjes weg zijn en ik weer een beetje make up op kan. Geduld geduld geduld. Dan pas spijt... Het is misschien eerder het gevoel. Van een trotse, goed verzorgde, vrolijke vrouw, voel ik me nu wat kleiner. Toch maar gewoon lekker gaan slapen en misschien is het gevoel morgen beter en mijn ogen ook iets?

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 24 dec 2012 10:05

Dag 11: Afgelopen weekend veel op fora gezeten en gezocht naar asymmetrische ogen. Het beste kan je zoeken op 'uneven eyes after surgery' of 'uneven eyes after blepharoplasty', dan kom je op Amerikaanse en Engelse sites, vooral www.realself.com vind ik goed, dan zie je ook foto's en geven artsen antwoord. Bij alle sites zeggen ze: geduld hebben, duurt minimaal 3-6 maanden totdat de ogen helemaal zijn zoals ze moeten zijn. Sommigen zeggen zelfs dat het een jaar duurt. In die paar dagen zag ik nog niet veel verandering inderdaad. Mijn linker oog is nog steeds kleiner. Ik denk dan maar; geduld, geduld, geduld. En dan heb ik weer moed verzameld. Totdat drie vrienden bij me komen eten en ze alledrie zeggen (afzonderlijk van elkaar, zonder dat ik ze er naar vroeg): hey, maar je linker ook is nog niet goed. NEE, DAT WEET IK! Dan zakt me de moed weer in de schoenen. Ik heb ook gedacht om de kliniek te bellen of te mailen met een foto, maar ik weet het antwoord al: wachten. Ondertussen probeer ik het te relativeren; ach, je kan je ogen nog goed dichtkrijgen, je kan nog uitstekend zien, het valt niet zo op (ahum). Maar ook beheerst het op momenten je leven. Ook die van mijn vriend die gisteren een huilbui van mij over zich heen kreeg (niet goed voor de ogen). Maar één van die vrienden die kwam eten zaterdag vertelde dat zijn relatie na 7 jaar uit ging. Tsja, dat relativeert dan weer een heleboel. En als ik over straat loop kijkt niemand me raar aan.

Toen ik naar mijn vader en stiefmoeder ging, hadden ze niet eens door (terwijl ik ze het wel had verteld) dat ik een operatie had ondergaan. "het is toch marvellous dat je ogen er nu al zo uitzien na een week!?" zegt mijn stiefmoeder dan. Ik heb nog een paar wegtrekkende blauwe plekjes. Je ziet het litteken nog goed, maar die valt onder de arcadeboog. Aan de uiteinden heelt het linker oog vrij goed. Naast mijn rechteroog lijkt het net of er een gaatje in mijn huid zit. Daar zitten ook de bekende witte bobbeltjes waar iedereen zo bang voor is. Ook die kan ik aan. Vanochtend is het een beetje gaan ontsteken. Maar ontsteking is niet erg als de boel daardoor opgeruimd wordt. Gewoon van afblijven en je lichaam het werk laten opknappen. Soms voel ik tintelingen en jeuk bij mijn ogen, dan ben ik blij; mijn lichaam geneest mijn ogen.

Heb nu 11 dagen geen make-up op gehad en geen lenzen in gehad. De bril bedekt namelijk net een blauwe plek. Maar morgen is het kerst en zit ik bij mijn schoonfamilie. Dan wilde ik een beetje op doen. Ik koel heel af en toe nog. Vooral als ik vroeg op moet en moet werken (zoals vandaag). Ook gebruik ik geen littekencreme. Ik heb speciale creme voor mijn huidaandoening (waar geen schadelijke stoffen in zitten, van de apotheek) en die smeer ik er voorzichtig op. Ik probeer zo normaal mogelijk te leven. Dus soms buk ik. Jaja, dan buk ik...! Ik heb nog niet gesport op mijn niveau. Ik mis dat. Maar met deze dagen is dat lastig, omdat de sportschool toch dicht is. Volgende week heb ik ook nog dag en nacht dienst en zal ik de sportschool ook weinig zien. Half januari hebben we ook nog een trip naar New York. Daarna wilde ik weer op hoog intensiteit gaan sporten, dat is dan week 6. Dan snoep ik er 1 week vanaf, van die 6-weekse onthoudingskuur.

Ik ben niet tevreden nog. Maar ik mag ook concluderen dat ik geen freak ben. En de correctie is NOG niet mislukt. Dus dat geeft de burger moed....

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 27 dec 2012 12:00

Dag 13: Ik heb nog geen make-up op. Wilde ik zaterdag mee beginnen. Mijn ogen zijn nog weinig vooruit gegaan, qua grootte. Ze zijn nog steeds asymmetrisch. Wel gaat de wondgenezing goed. 1 litteken is bijna niet meer zichtbaar, het andere wel. Ook heb ik nog korstjes aan dat oog. De blauwe plekjes zijn sinds vandaag weg (toch 13 dagen geduurd!). Ik koel niet meer. Ik krijg nog steeds opmerkingen over het grootte-verschil. Dat kwetst mij dan erg. Soms durf ik mensen niet aan te kijken, omdat ik geen opmerking wil. Wat voor een mens snel is gezegd, is voor de aanhoorder toch erg vervelend. Dat heb ik wel geleerd, ik moet niet 'zomaar' iets zeggen tegen iemand. Het lijkt wel dat als je plastische chirurgie hebt gehad dat het dan ook perfect moet zijn in de ogen van andere mensen. En dat is natuurlijk ook wel zo, je betaalt er immers geld voor. Maar perfect zal het niet worden, niet bij mij denk ik. De plastisch chirurg zei dat je vaak 1 lievelingsoog hebt na de operatie. De consulent zei dat zij dat niet had, dat ze ze allebei even mooi vindt na de correctie bij haarzelf. Ik denk dat zij geluk heeft gehad en ik pech. En ook misschien een iets slechte aanleg, doordat mijn ogen al niet gelijk waren.

Mijn lieve vader, bless him, zei dat het verschil minimaal was, dat er nu de nadruk op ligt, doordat iedereen wil zien hoe het is geworden. Hij zei dat de ogen van mijn stiefmoeder ook niet gelijk waren (hahahaha). Ik zei dat ik het nogal wat vond om plastische chirurgie te ondergaan. Ben ik zo iemand die dat doet? IJdel? Niet tevreden? Ik denk het dus wel. Ik zei dat ik nooit meer plastische chirurgie zou doen. Ach, waarom niet, zei mijn vader, misschien denk je daar later anders over. Mijn oude vader. Altijd een rustpunt.

Ik heb ook besloten dat ik zaterdag weer ga hardlopen. Gewoon niet te lang, een half uurtje. Ik ga echt niet bukken of koprollen maken onderweg. Ik wilde nog een week lang sporten doen waarbij je overeind blijft en niet hoeft te springen. Daarna wilde ik weer voorzichtig een beetje gewichten oppakken. Ik zie er wel tegen op om terug te gaan naar de sportschool; daar komen ze weer, de opmerkingen: Goh, DAT oog is wel kleiner. Of: he, wacht, dat is nog niet goed!
Ik zou bijna een andere sportschool zoeken. Het liefst meng je je weer naadloos in de maatschappij.

Toen een vriendin van mij een borstvergroting had gehad (ik dacht toen dat ik NOOOOOOIT plastische chirurgie zou doen), vond ze het heel vervelend dat mensen daar naar vroegen. Ik dacht; ja, maar het is iets zo toonbaars, daar kan je toch niet omheen? Nu snap ik dat iets meer. Diezelfde vriendin heeft nu veel pijn, de prothesen zijn te groot, haar huid wordt dunner. Ze krijgt er klachten van.

De anesthesie-assistente zei tegen me op de dag van de operatie; sommige mensen willen van alles, alsof je een plaatje uitzoekt van een mooi gezicht en zegt: zo wil ik het ook. Maar ze beseffen niet dat hoe ze echt zijn, dat dat zo blijft. Je kan niet totaal veranderen.

Daar nog even aan gedacht te hebben ga ik maar weer aan het werk. Want zoals bij alles in het leven; afleiding is het beste. En relativeren. Grooooote dosis relativeringsvermogen. Want niemand gaat dood, ik kan nog steeds zien en ik kan mijn ogen ook nog dichtdoen en voel me verder prima. Salut vrienden!

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 28 dec 2012 09:16

Dag 14: "je linker oog loopt nog een beetje achter, he?" zegt mijn baas. Hij is de ergste. Als hij moet werken, probeer ik hem te ontlopen of hem niet aan te kijken. Toen hij me fijne kerstdagen wenste, deed ik net of ik heel geconcentreerd aan het werk was en met mijn hoofd in de computer moest zitten. Maar gisteren schoof hij aan bij de lunch. We hadden het over goede doelen (gelukkig!), maar toen viel er een stilte en toen kwam er een; hoe gaat het met je ogen? En daar kwam ie toch weer. De opmerking. Oh ik haat dat.

Dat was wel weer een breekpunt. Toen heb ik een foto naar de kliniek gestuurd van mezelf op dat moment (er kon geen lachje af haha) en even later belde de verpleegkundige. Ze vond het verschil in ogen minimaal. Ze vond het goed genezen en ze zei dat ik al weer make-up op mocht. Hardlopen mocht nog niet zei ze, in het nieuwe jaar weer...Ze vond het ook raadzaam littekencreme te gebruiken. Ik was toch wel enigszins gerustgesteld en was haar dankbaar voor haar belletje. Ze zei overigens ook dat mijn ogen niet heel veel gingen veranderen de komende weken. Dat is jammer, dat had ik wel een beetje gehoopt, ook omdat ik dat telkens overal lees dat het herstel echt drie maanden duurt. Ik dacht; als de littekens nou een beetje versoepelen, dan krijgt mijn oog zijn natuurlijke vorm weer terug (ergens geloof ik dat nog steeds). Wat is het toch met ons mensen dat ik niet gelijk even belde over mijn ongerustheid. Ik heb dan het gevoel dat ik iemand zijn kostbare tijd invul met iets belachelijks. Maar geruststelling en aandacht is dat niet. In mijn werk zijn er zat mensen die schaamteloos al mijn tijd absorberen en zo erg vind ik dat niet eens. Dus weer een waarde levensles: ongerustheid? Even bellen. Al is het maar om een dossier op te bouwen. Dat ze weten dat je al vroeg hebt gezegd dat je niet tevreden bent. Dat het niet uit de lucht komt vallen als je straks drie maanden verder bent. Ach, ik weet het ook niet. Ik blijf maar leren. Trial and error.

Toen ging ik natuurlijk wetenschappelijk onderzoek opzoeken over littekencreme; ik vond een onderzoek waarin ze mensen hadden vergeleken die wel littekencreme (vitamine E, zoals biodermal) gebruikten en mensen die dat niet deden gedurende een periode. De littekens van de gebruikersgroep waren niet eerder geheeld of vervaagd dan de niet-gebruikers groep. Daarnaast rapporteerde 33% van de gebruikersgroep huidirritatie of andere klachten van de creme. Toch prettig dat even op te zoeken, scheelt weer 15 euro (DUUR!) (zegt ze na een ooglidcorrectie a 1400 ballen).

's Avonds ging ik naar de kapper. De kapster vertelde dat haar man ook een ooglidcorrectie had ondergaan, maar die had niet zo'n gaatje van de hechting naast haar oog, zoals ik wel had. Oh nee! Ik heb ook nog een gaaaaaaaatje in mijn hoofd. Ja, dat had ik nog niet eens verteld: de plek aan mijn ene oog waar de hechting uitkwam is nog iets open en er zit een groot wit bultje bij, waardoor het lijkt alsof ik het gat heb. Ik maakte me er eigenlijk geen zorgen om. Omdat ik dacht; ik gooi er zo een dikke laag make-up overheen en klaar is kees. En dat bultje gaat wel weg. Dat denk ik echt. En ik heb besloten me er ook geen zorgen om te maken. Zo. Next....

Wel zijn de littekenlijnen anders. Mijn linker oog is meer in een boogje gecorrigeerd en mijn rechter oog in een recht lijn. Ik denk dat daardoor het verschil in ogen wat ik al had wordt benadrukt. Ik las ergens op het forum dat andere mensen dat ook hebben. Iemand zei: 'de chirurg kan toch verdorie wel een beetje mikken?' Daar moest ik hard om lachen. Maar ze had wel een beetje gelijk. Maar misschien had mijn chirurg er een reden voor? Ik vond het al apart dat ik met het aftekenen gewoon platlag en niet rechtop moest zitten. Ik had de correctie hoe dan ook laten doen, nu of over vijf jaar, maar als ik het over zou doen zou ik beter naar mijn ogen kijken en tegen de chirurg zeggen: mijn ogen zijn iets ongelijk, zou u daar aandacht voor willen hebben?

Dus vannacht werd ik al wakker. Zweten! Ongerust maken. En vanochtend supervroeg wakker. Koelen (toch maar weer ja, ach ja, wat kan ik er over zeggen), douchen en weer de lenzen in. Oh, zo fijn die lenzen. Even knooien, dat wel, maar het lukte. Ik heb dus ook mijn bovenooglid een beetje opgetild. Ik ben zo blij dat die bril af kan, met die beslagen glazen de hele tijd. En daarna kwam de spanning; make up. Lijntje hier, lijntje daar, mascara, kohlpotloodje. Inderdaad, het is nog gevoelloos, maar dat kan me niets schelen. Als dat de prijs is die er voor betaal, graaaaag! Ik moest er ook even aan wennen dat ik mijn wenkbrauwen niet meer op hoef te trekken als ik mascara op doe. Ik kijk verwachtingsvol in de grote spiegel; shit, nog steeds ongelijke ogen. Maar minder kaal en ik voel me al iets meer zoals ik was voor de operatie. Later moest ik toch even huilen omdat ik had gehoopt dat het verschil minder zichtbaar zou zijn met make up. Maar toen liep de make up weer uit en werden de ogen weer dik, waardoor het verschil nog groter wordt. Geen aanrader.

Dus nu zit ik op mijn werk, ik houd mijn hart vast. Oh, alsjeblieft, mensen, geen opmerkingen vandaag. Kan het niet aan. Zal ik een groepsmail uitdoen? Morgen afgesproken met een vriendin die niet weet dat ik een ooglidcorrectie heb gehad, ben benieuwd wat zij zegt. Dat is eigenlijk een goede graadmeter. I keep you posted!

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 29 dec 2012 14:26

Dag 15: Ik had vroeger een favoriete wiskundeleraar. Hij heeft me eens een appeltaart geboden als ik zou stoppen met nagelbijten. Ook gaf hij me een keer een compliment: je lijkt wel een beetje op Romy Schneider. Dat zal ik nooit vergeten. Meneer - (ik zet het streepje er vast voor de moderator neer). Ergens anders op het forum las ik dat een chirurg had gezegd dat iemand Romy Schneider ogen had, oftewel; overhangende oogleden die geopereerd konden worden. Toen ben ik Romy eens goed gaan bekijken. En oh my God, I killed the Romy in me. Ik had inderdaad haar ogen! En nu heb ik poppenogen, van die opengesperde lichaamsvreemde ogen. Het is zo lastig. Want je weet niet goed hoe je eruit gaat zien na de operatie. Ik wist ook niet of het een vooruitgang zou zijn, ik dacht van wel. Maar nu ik zo terugkijk, twijfel ik. Ik heb constant het gevoel dat mijn ogen wijd opgengesperd zijn, ze voelen licht aan. Wenselijke situatie voor velen, maar ik twijfel. Maar terug kan ik toch niet meer. En lijken op iemand is ook een twijfelachtige eer. Nu ben ik gewoon mezelf.

Gisteren kwam ik een vriendin op straat tegen. Ze zei dat ik er goed uitzag. Ze wist niet van mijn ooglift. Ik deed ook erg mijn best om het daar niet over te hebben. Ik probeerde mijn gezicht zoveel mogelijk te bewegen en mijn hoofd te draaien zodat ze niets zou zien en ik hield het dan ook kort. Toen ze weer doorliep, dacht ik; pfew! Dodged that bullet! Vandaag de lunch met de vriendin die ook niets wist van mijn correctie. "ik herkende je niet, je hebt je haar anders" zei ze. Goddank voor die kapper van afgelopen donderdagavond! We hebben gewoon 1,5 uur geluncht en elkaar recht in het gezicht aangekeken en ze zei NIETS. Ik was wel zo gaan zitten dat mijn gaatje niet in het daglicht kwam. Jaha, het gaatje...
Toen ze weer weg was was ik haar dankbaar. Zo stil dankbaar was ik haar. Schijnbaar vallen mijn ogen nog in de range van het normale. Schijnbaar is een afwijking in ooggrootte ook nog normaal, hoe paradoxaal ook. Of was er iets veranderd? Dus ik keek in de spiegel bij thuiskomst. Nee, nog een poppenoog en een redelijk normaal oog. Jammer.

Gisteren tijdens mijn avondwandeling werd ik nog aangesproken door een paar tieners over mijn achterwerk in positieve zin. Haha. Dan denk je zo slecht over jezelf... Maar zo slecht is het nog niet. Het is niet zo dat je ineens geweldig lelijk bent geworden! Terwijl ik waarschijnlijk 10 jaar ouder ben dan zij. Weer dankbaar.

Zo verzamel ik telkens wat positieve ervaringen. Uiteindelijk toch maar lief zijn voor jezelf. Ik heb enorm geleerd van hoe ik hiermee om ben gegaan, hoe ik denk over plastische chirurgie en hoe belangrijk ik bepaalde zaken vind.

Tenslotte heb ik maar aan mijn vriend opgebiecht dat ik een blog heb. Dus: hallo liefste! Hier je vervelende vriendin! Ik hou van jou. En van alle andere belangrijke mensen in mijn leven. Als het moeilijk is probeer ik te denken aan alle dingen die goed gaan in mijn leven. En dat zijn er zoveel. Count your blessings. Tot morgen!

Fries
Berichten: 7
Lid geworden op: 27 dec 2012 15:14

Re: Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door Fries » 29 dec 2012 16:13

Geweldig blog, ik vind het leuk om te lezen. Ik heb mijn ogen 19 december laten doen. Onder en boven, ben niet meer blauw wel een beetje geel maar mensen die mij in winkels zien, lopen niet gillend weg. Dat is meegenomen. Heel prettig omdat ik vind dat ik er nogal chinees uit zie. Ook doen mijn ogen nog zeer en heb ik het gevoel dat ik aan de zijkanten nog onder/in de randen kijk. Verder vind ik de ene dag links en de andere dag het rechter oog groter of kleiner.Kortom er moet nog heel veel gebeuren. Maar het is nu 10 dagen, redelijk toonbaar zou ik na 1 a 2 weken zijn. Dus dat klopt. Ik heb 2 1/2 week vrij genomen om ook af en toe overdag te kunnen rusten, met een koelpak op mijn ogen. Bevalt me uitstekend.had heel veel dagen over van de afgelopen jaren. Moet over 6 weken terug voor controle en heb me voorgenomen om nog geen oordeel te vellen over hoe ik er uitzie tot die controle is geweest. Per slot van rekening is mij verteld dat het tot 6 maanden duurt voor je tegen het eind resultaat aanzit. Heb vertrouwen! (Probeer ik ook!)

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 31 dec 2012 10:30

Dag 17: Gisteren kwamen er twee vriendinnen van vroeger bij me langs. Ze kennen me al jaren (ook in mijn Romy-tijd) en het zijn met recht mijn beste vriendinnen. Toen we een keer met de hele groep van oude vriendinnen een high tea gingen doen een half jaar geleden vertelde ik al dat ik ooit een keer een ooglidcorrectie zou willen doen. Eén van hen zei gelijk: Oh ja, moet je doen, zou je heel goed staan. Dat kan je dan op twee manieren opvatten: Ik zie er niet uit op dit moment! Of; wat een goede vriendin die niet jaloers is of anderszijds. Ik heb bij haar altijd het tweede aangenomen. Er zit geen spatje jaloezie bij. Zij heeft een gezin met twee kinderen, ik heb mijn LAT-relatie no kids en dat respecteren we van elkaar. Toen de datum van de ooglidcorrectie vaststond heb ik het ze laten weten.

Wat schetst mijn verbazing; NIEMAND begon over mijn ogen toen ze gisteren op de thee kwamen. Niemand. Hoe gaat het met jou dan? Ja, goed. Ook dit zou je weer op twee manieren op kunnen vatten: 1. Heb ik voor honderden euro's mijn ogen laten liften en niemand ziet het! of 2. ik zie er niet heel raar uit, gelukkig! En weer nam ik het tweede aan. Een paar uur later kreeg ik een berichtje van één van de twee: 'Oh ja, je ogen! Helemaal vergeten, sorry! Zag er goed uit dus!".
Ik was allang blij. En sindsdien kan ik het wat meer loslaten. Ik ben niet meer gepreoccupeerd met mijn ogen, staar me er niet meer zo op blind en kijk niet 64x per dag meer in de spiegel. En gelukkig is mijn baas met vakantie. Dus ik heb RUST!

Wat betreft wondgenezing; het gaatje gaat dicht! Er zit weer een nieuw korstje op. En ik ben altijd blij met korstjes. Daaronder heelt iets moois en ondertussen wordt mijn nieuwe huid beschermd. Ik heb nog wel bultjes, maar het lijkt wel of die ook minder worden. Het linker oog is nog steeds kleiner en lijkt nog steeds een onnatuurlijk raar oog. Het rechteroog is erg mooi geworden. Boven mijn linker oog zit een onnatuurlijk hoek, waardoor het overhangend vel (dat er toch nog wel enigszins is, maar met nut, want dan kan ik mijn ogen nog sluiten) een rare vouw maakt. Het litteken rechts is nog steeds rood, die linker is iets minder rood. Ik smeer nog steeds geen littekencreme (de wetenschap kan trots op me zijn!). Ik heb geen pijn. Soms een beetje stijf gevoel. Vooral als je schuin omhoog kijkt of iets naar boven; dan lijkt het of er iets stugs bovenop je oog zit. Maar geenzins een naar gevoel. Soms kriebelen mijn oogleden een beetje. Ook dat vind ik weer positief. Dan heelt het en komt het gevoel in mijn oogleden misschien weer een beetje terug. Als ik nu een lijntje zet voel ik mijn binnenste ooghoeken niet, na 1/3 is er ongeveer weer gevoel. Gek is dat; als er geen gevoel is lijkt het altijd dik aan te voelen. Is niet zo. Wenkbrauwen ontharen is ook prettig. Op sommige plekken geen gevoel. Tsja, ik doe dat maar gewoon weer, epileren. Dat moet het litteken wel kunnen hebben. Aan het einde van de dag ben ik blij: mijn lijntje zit er nog steeds! En zit niet tussen mijn oogleden!

Dus nu ga ik weer heerlijk op in de massa. Niets bijzonders. Weer door met het leven vullen met alledaagse dingen. Ik was even bang dat deze ervaring me nederig had gemaakt, dat ik mijn felheid kwijt zou zijn. Maar dat is niet zo. Die zit er nog, ik voel het! Als straks iedereen weer terug is van vakantie zal ik ze dat even laten weten. Dit was een ontwikkelingsproces. Hier heb ik van geleerd. En misschien wel het belangrijkste is, zoals Fries ook al zegt: heb vertrouwen! Fijne jaarwisseling. Dat iedereen het komende jaar zich goed en tevreden mag voelen, zodat we ook goed kunnen doen voor andere mensen.

Fries
Berichten: 7
Lid geworden op: 27 dec 2012 15:14

Re: Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door Fries » 02 jan 2013 11:01

2de dag van het nieuwe jaar en 14 dagen na de ingreep.Gister naar een nieuw-jaars borrel geweest, ik zie er nog een beetje gekreukeld uit en ook nog een beetje blauwig onder mijn rechteroog maar geen opmerkingen gekregen. Ik zie nog steeds een gezwollen en gekreukeld gezicht terwijl een ander misschien denkt, die heeft even lekker door-gefeest :) ...Spiegels mijden is een goed idee.Ik ben zo gefocust op die kreukels dat dat ook het enige is dat ik zie in de spiegel. Vandaag de dagelijkse vaseline vervangen door wat litteken creme. Dat bijt een beetje terwijl de vaseline niet prikte en de littekens lekker soepel hield. Weet nog niet wat ik er vanavond opsmeer. Arts zei tegen mij smeer maar met vaseline om litteken soepel te houden de eerste 14 dagen.(ik kreeg de litteken creme mee uit de kliniek) Ik hoef nog niet aan het werk ben nog tot a.s. maandag vrij en hoor dan wel wat mijn collega's er van vinden. Die weten van niets dus 's kijken of het opvalt. Buiten loop ik op het moment nog graag met een grote zonnebril op om de straffe wind uit mijn ogen te houden en niet te erg te tranen. Snowwhite, ik denk dat wijzelf het er het meeste van zien door onze focus, dat mag ook wel na deze investering in tijd,geld en energie. Uiteindelijk hoop ik dat het enige dat echt opvalt is dat men denkt/zegt dat ik er niet meer zo moe uitzie maar vooral dat ik vind dat ik er niet meer zo moe uitzie en dat mijn eindeloos diepe wallen niet elke foto verknoeien. Een heel gelukkig 2013 waarin we met een nieuwe, ruime blik het leven aan en beschouwen.

snowwhite
Berichten: 25
Lid geworden op: 20 dec 2012 10:48

Bovenooglidcorrectie dag voor dag

Bericht door snowwhite » 02 jan 2013 16:22

Dag 19: Deze week heb ik avond-, nacht- en weekenddienst. Ook met oud en nieuw. Lag er net twee uurtjes in toen ik mijn bed uit gerinkeld werd. Daarna lag ik er stijf van de adrenaline weer in. Gemangeld! Nou, dan moet je je ogen eens zien de volgende ochtend. Mijn rechter oog is de hele dag niet bijgetrokken.

Vandaag heb ik weer heel stiekem gesport. Gewoon in de middag, zodat ik de hoos aan sportvrienden niet over me heen zou krijgen. Ik heb niet gedaan wat ik zo graag doe, aan het ijzer hangen en een steples doen. Ik heb heel verstandig een kwartiertje op de stairmaster gestaan, kwartiertje op de fiets, kwartiertje op de eliptical (rotapparaat) en kwartiertje op de armfietser. Voelde me weer zo fijn en gelukkig. Daarna gelijk met een driedubbele handdoek over mijn gezicht onder de zonnebank. Normaal lig ik op mijn buik, omdat mijn hoofd niet in de zon mag ivm die huidaandoening van mij. Dan laat ik mijn hoofd over de rand van de zonnebank hangen. Even geprobeerd....nee. Dat kan dus niet, druk op mijn ogen.

Dat druk op mijn ogen gebruik ik de hele dag. Als mijn vriend mij kietelt: niet doen, ik krijg druk op mijn ogen. Of als er stress is op het werk: jongens, ik krijg druk op mijn ogen. Dan moet iedereen heel hard lachen.

Ik krijg nu vooral aardige commentaren. Eén vriendin zei: je linker oog is toch nog een beetje apart he? Apart, apart, apart? Wat nou apart? Zou blij zijn als het nieuwtje overwaait en ze niet meer zo kritisch naar mijn ogen kijken, dat doe ik zelf wel.
Ik ben er ook nog niet uit of ik mijn ogen nu mooier vind.

Integenstelling tot jou, Fries, had ik op zich geen vermoeide ogen. Ik had ook geen klachten. Het is nu gewoon anders. Anders, dat zei een collega ook. Ik durfde niet te vragen of het goed anders of slecht anders was.

Mijn ogen voelen nog een beetje stijf aan. Ik mis dat ik gewoon eens lekker in mijn ogen kan wrijven en 's avonds met een doekje lekker die make up van mijn ogen af kan wrijven. Maar ik ben ook missy ongeduld. Moet gelijk goed, perfect, tssss.

Ik voel me vandaag weer goed. Heb weer een sprankje gezien van het sporten. Dat stemt mij goed. Want ookal is alles verkeerd en is er ellende, je kan altijd even gaan sporten. Altijd.

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast